Dinsdag 5 mei ben ik begonnen met de bouw van banken. Voor die tijd waren bomen geselecteerd en door de Maatschappij van Weldadigheid beschikbaar gesteld. Een gemeenteauto vervoerde de bomen naar een houtzagerij en weer terug. Op de koloniehof kwamen gezaagde stammen te liggen. Daar was mijn werkplek. Ratnam -mijn Sri Lankaanse vriend- wilde graag komen helpen. Hij volgt inburgeringslessen en was af en toe beschikbaar. Ik was blij met zijn hulp en aanwezigheid. De bomen waren zwaarder uitgevallen dan gedacht. Iedere plank had nog een fors gewicht.
Vooraf had ik thuis een tweetal banken gemaakt, dit om de vorm e.d uit te proberen. Die banken had ik gebruikt bij de opening van het project. Nu kon ik 5 mei zo van start gaan. Dat lukte ook. Maar 6 mei kwam tegenslag. Mijn rechterhand raakte bekneld tussen twee planken. Regenachtig weer: een plank die uitglijdt en mijn hand meeneemt in de val. Een arts verbindt één geplette vinger, maar later thuis ontdek ik dat de hele hand een klap heeft gehad. Overal bloeduitstorting, stijfheid. Die avond bel ik Jan Hulzebos. Met hem had ik eerder al besproken, dat hij eventueel zou helpen. Jan is niet bereikbaar. Ik vraag ook een buurman om hulp. Maar ook hij kan pas enkele dagen later. Op 7 mei komt Mark van der Staay om foto’s te maken. Hij biedt aan om een poosje te helpen. Hij komt op het grandioze idee om alvast zware planken op enkele gemaakte banken te leggen. Ik heb daardoor veel werktafels en het zware werk verrichten we samen op dat moment. Ik kan weer een poosje alleen uit de voeten. Ratnam is een kei in het met de hand schaven. Dat kent hij uit Sri Lanka. Hij vertelt hoe zo huizen/meubels e.d met eenvoudig gereedschap wordt gemaakt. De act van Mark geeft mij moed. Ik zie weer dat het klaar gaat komen. Mijn hand doet pijn; maar daardoor werk ik voorzichtiger en laat geen volgende plank meer vallen.
Maandag de 11e werk ik heerlijk in stilte. Dinsdag 12 mei heb ik een paar uur hulp van een buurman maar ook Jan Hulzebos verschijnt op de werkplek. Nu bouwen we in sneltreinvaart de laatste banken in ruwe vorm.
Woensdag de 13e neem ik weer alleen de tijd om de banken af te werken, bij te schaven en titels aan te brengen. De donderdag is een vrije dag en nodigt Nirdosh Petra van Heesbeen mij uit om een paar uur met haar mee te doen met het aanbrengen van wol aan prikkeldraad. Prachtig, die afwisseling. Tussendoor lees ik Yvonne Casander’s weblogs. Wat schrijft ze beeldend en wat een mooie foto’s. Ik ben steeds gevloerd na een dag werken en kom aan de weblogs niet toe. Het eerste weekend schrijf ik er één en nu de tweede. Maar dit is al een soort terugblik. Het werk zit erop. Ik mag uitrusten. Op de 13e is een lezingenavond over Nieuwe tekens, Duusternis e.d. in de Tippe. We ontmoeten ook de andere ontwerpers en wat publiek. Een boeiende avond.
Vrijdag de 15e bouwen we een soort vlonder waarop de banken komen rusten. Het blijkt een fluitje van een cent. In twee uur zijn we klaar. Dan is het uitkijken naar de maandag. Een gemeenteauto komt de banken vervoeren en een shovel is besteld om de banken op de plek te brengen. Ook Jan Hulzebos is weer paraat om te helpen. Het heeft afgelopen dagen hard geregend en de gemeenteauto raakt in de slip in drassige grond. Een trekker biedt hulp om de auto los te krijgen. Wij moeten de banken per kruiwagen op de plek brengen. Jan ’s hulp is onmisbaar. De zware banken zetten we met vereende kracht op de begane grond. Dat kunnen we nog zelf. Dan komt de shovel om zware banken op de eerste en tweede verdieping te plaatsen en vervolgens lichtere banken op de derde, vierde verdieping. Een zwart bankje komt aan top. De avond voor de bouw staat bij mij in de buurt in de berm een rode bank, die kennelijk door iemand daar geloosd is. Is het toeval, voorbestemming? Ik haal de bank op en die staat beeld voor de oude bankwereld waarop wij een nieuw bankgebouw huisvesten.
En nu maar hopen dat de wethouder of de projectleider de laatste spijker wil slaan om het gebouw te voltooien. Mijn dank gaat uit naar degenen die dit project hebben mogelijk gemaakt.
Ik heb er plezier aan beleefd om het te bouwen.
Frederiksoord is een schitterende plek in de gemeente Westerveld. Mogelijk hebben zij de voorsprong van de achterstand, relatieve rust, prachtig bos, sprekende woningen. Anno 2009 kan De Maatschappij voor Weldadigheid aldaar een nieuwe taak op zich gaan nemen. Waar zij vroeger paupers, landlopers en anderen opving om hen een nieuw bestaan te bieden, zo kan zij in deze tijd bankmedewerkers en beleggers gaan opvangen, die nu moeten leren om te gaan met een nieuw banksysteem.
Hartelijke groet,
Jan Piet van den Berg
