Na een regenachtige ochtend, ben ik in de middag naar Diever gegaan. Samen met al mijn schoenen voor het Nieuwe Sporen Pad. En ik was niet alleen, want mijn vrijwilliger stond al te wachten met zijn slaaier, een reuzenhamer. We hebben heel eendrachtig samengewerkt. Hij het zware en ik het lichtere deel. Het klikte meteen tussen ons, wat natuurlijk erg prettig was.
Het leukste zijn de reacties van passanten:
“Ik vind het maar stom” (een bewoner van Diever) of “Wat vreselijk origineel” (een Westerling) . Er stopten zelfs automobilisten om eens een kijkje te nemen wat daar toch aan de hand was. “Een kofferbakverkoop?” Nee, een kunstenaar tijdens de uitvoering van haar project!
Er ontstonden leuke, humoristische gesprekken over de schoenzolen:
“Wat een origineel idee!”
“Bent u het spoor nog niet bijster?”
“Dit is kunst waar een diepere gedachte en een verhaal achter zit! Daar hou ik van!”
En dus vertelde ik mijn verhaal, want daar gaat het toch om. Het zijn niet alleen maar zolen van schoenen.
Een aantal jongelui, die foto`s voor mij hebben gemaakt, moeten hier vrijdag weer zijn voor een project. Dan ben ik er natuurlijk ook.
Om vier uur hebben Henk de Slaaier, eh…Henk de Vries uit Diever (ja, die van de schapen) en ik nog een welverdiend pilsje gepakt op het terras en we kwamen tot de conclusie dat we blij waren elkaar ontmoet te hebben. Morgen kan hij niet, want zijn vrouw en hij hebben een andere afspraak. Ik zal er weer zijn om schoenen te knippen en te zagen.

Misschien zie ik u?
Yvonne CASANDER