Een prachtige zomerdag. Daar word je vrolijk van.
Iedere week ga ik even bij mijn kunstwerk kijken, zo ook vandaag .
Ik zag iets vreemds, maar kon het niet direct thuisbrengen.
Ja! Ik miste de gekleurde kinderschoentjes op de boomstam. De greppel waar dit uit moest komen was leeg!

Met kracht uit de grond getrokken! Moedwillige vernieling!
Even denk ik nog dat de gemeente het  tijdelijk heeft verplaatst om beter te kunnen maaien. Dat is meer de moeder van de gedachte. Overduidelijk een geval van vandalisme of iemand die heel hard een paar kleine kinderzooltjes nodig had. Ik heb goed rondgekeken of de start van mijn kunstwerk misschien ergens tussen struiken of op het gras was gedeponeerd. Helaas! Nee!
De mens verbaast me weer. In negatieve zin.
Henk, mijn vrijwilliger, belde me direct op. Dinsdag was het er nog toen hij zijn hond uitliet. Donderdag was het verdwenen.
De Vernieler moest eens weten hoeveel werk hiermee gemoeid was. Maanden van uitdenken en voorbereiding. Daarna drie weken lang zo`n 12 tot 15 uur per dag ermee bezig zijn: graven, zagen, boren, schroeven, sjouwen, dagelijkse weblog schrijven. Ondanks dat mijn lijf heftig protesteerde, ging ik door. En dan plots komt er iemand die het nodig vindt mijn werk te vernielen! Totaal geen respect voor het eigendom van een ander.
Gevolg is dat ik weer opnieuw op zoek moet naar gekleurde kinderschoentjes. Naar een passende kromme boomstam. Weer moet zagen en boren.
En de dader? Gaat die lekker zorgeloos op vakantie? Zit zijn taak erop? Tevreden met de kick iets te hebben kapotgemaakt?
Wat zou het een enorme verrassing zijn als het gestolene ineens weer opduikt op de plaats waar het hoort. Wat zou ik dat geweldig sportief vinden!
Wie weet? De wonderen zijn de wereld nog niet uit en ik blijf hopen!