Kunstproject met eeuwigheidswaarde in Westerveld

Keramiste Nirdosch Petra van Heesbeen (60) wet wel wat ze zich op de hals heeft gehaald met het kunstproject Hunebed & Urn voor de culturele gemeente Westerveld.

Leggeloo - Precies vijhonderd urnen van alle veertien basisscholen gaan deze weken groepsgewijs de gloeiende hete oven bij keramiste Nirodsh Petra van Heessbeen in. Stuk voor stuk unieke baksels. Door de jeugd zelf geboetseerd en voorzien van een persoonlijke wens met eeuwigheidswaarde.
Het kunstproject in het kader van Duusternis en Laokeblad moest geschikt zijn voor de groepen 5 en 6 van het basisonderwijs en annex met de cultuurgeschiedenis van Westerveld. Die link was snel gevonden: hunebedden. Overblijfselen van indrukwekkende grafmonumenten die het boerenvolk pakweg vijfduizend jaar geleden in Drenthe oprichtte. Drie restanten van die ‘overdekte begraafplaatsen’ liggen in Westerveld. “Voor kinderen die hier opgroeien heel gewone elementen in het landschap”, beseft Nirdosh Petra, :maar eigelijk zijn ze heel bijzonder.” De geschiedenislessen in groep 6 beginnen bij de hunebedden en dus nemen de juffen hun klas jaarlijks mee  naar het Hunebedcentrum in Borger. Door zelf een urn te maken leren kinderen spelenderwijs over de dodencultuur. “Maar we zijn vooral aan het kleien”, beseft de kunstenares uit Uffelte. “Die diepere onderlaag begrijpen ze later wel.”
Een doodeweekse ochtend op cbs De Fontein, Leggeloo. De ingespannen duimpjes van Emma, Eva, Annemiek, Daria, Coen, Jacco, Mariëlle, Daan en Tim vouwen vakkundig kleinaden dicht. Groep 6 boetseert en staat stil bij leven en dood. Dat maakt de tongen los. “Onze hond is gecremeerd”, meldt er één. “Oh. Ons konijn begraven.” “En onze kat maakt soms vogels dood, laatst zelfs een kikker! Maar die hebben we niet begraven hoor.” De stemming zit er al vroeg in. Is het object eenmaal versierd, dan worden hun zielenroerselen in opperste concentratie aan het papier toevertrouwd. Een wens die straks, na het procedé op 1000 graden Celsius, allen nog een mooie gedachte is. Wensen van elvesnbelang. “Dat iedereen evenveel geld heeft in de de wereld. “Die is van een jonge idealist. “Dat ik nooit meer Barbies op mijn verjaardag krijg” is van een ander kaliber. De hartenkreet van Emma getuigt van kinderlijjke schoonheid: “Ik wens dat ik elke dag een wens mag doen.”
Alle urnen, met daarin tot as verworden kinderwensen, worden op 10 december bij de shcolen begraven. Op dat vestilde monument wordt een vlinderstruik geplant. Symbool van hoop, nieuw leven. “Als die struik in het voorjaar bloeit komen er vlinders op af”, mijmert de beeldend kunstenares al, “en die verspreiden al die prachtige wensen weer.”